وضعیت اقتصادی و اجتماعی استان وضعیت اقتصادی و اجتماعی استان

شهرستان سنندج:
شهرستان سنندج مرکز استان کردستان در فاصله 512 کیلومتری غرب شهر تهران و از لحاظ جغرافیایی تقریباً در مرکز استان قرار گرفته است به طوریکه به جز شهرستا‌نهای سقز و بانه با سایر شهرستانها همسایه می‌باشد. شهرستان سنندج بر اساس برآورد سال1384 با جمعیتی معادل 419،750 نفر پرجمعیت‌ترین شهرستان استان محسوب می‌گردد.
از لحاظ وضعیت طبیعی و اقلیمی سنندج یک شهر کوهستانی با آب و هوای سرد کوهستانی است که دارای تابستانهای ملایم و زمستانهای نسبتاً سرد می‌باشد ارتفاع این شهر از سطح دریا 1480 متر و متوسط بارندگی آن بیش از 500 ملیمتر در سال است شهر سنندج به دلیل وضعیت خاص توپوگرافی یکی از شهرهای زیبای ایران است به طوریکه پیرامون این شهر از کوه‌های زیبا و بلند و داخل شهر به صورت تپه ماهور از تپه‌های متعددی تشکیل شده است و برفراز هر تپه‌ای منظره‌ای زیبا از شهر نمایان است تعدادی از این تپه‌ها مانند توس‌نوذر، تپه‌روسی، تپه شرف‌الملک و .. از لحاظ تاریخی و مذهبی با اهمیت می‌باشند و همچنین کوه زیبای آبیدر، کوه کوچکه‌رش (سنگ سیاه) در دو طرف شهر، زیبایی بیشتری به این شهر داده‌اند در حاشیه شرقی شهر رودخانه قشلاق جاری است که بر زیبائی هرچه بیشتر شهر افزوده است مردم مناطق کردنشین شهر سنندج را «سنه» می‌گویند و در واقع سنندج معرب واژة مرکب «سنه‌دژ» می‌باشد «سنه‌» در فرهنگ لغات اوستایی به معنای شاهین و عقاب است هرچند که در مورد واژة سنه تعاریف دیگری نیز وجود دارد.

سابقه تاریخی:
آنچه درباره سنندج محرز است این است که از سال 1046 هـ ق یعنی در دورة صفوی و در زمان شاه صفی سلیمان خان اردلان مرکز حکومت را از قلعه‌های حسن‌آباد و پالنگان در جنوب سنندج به شهر سنه منتقل نمود. و تا قبل از آن سنندج به صورت دهکده‌ای کوچک به حیات خود ادامه می‌داد و احتمالاً شهر کهن «سنه» در اثر زلزله و یا هجوم مغول ویران شده بود زیرا تپه باستانی توس‌نوذر در کنار رودخانه قشلاق و قلعه حسن‌آباد و سایر شواهد مانند قبرهایی با قدمت بیش از هزار سال که در سنندج پیدا شده است گواهی بر قدمت شهر دارد. سلیمان خان اردلان پس از انتقال مرکز حکومت به سنندج ، قلعه حکومتی را با استحکام تمام دربالای تپه‌ای بنا نهاد و عمارات و حمام و مسجد و بازار را در خارج و اطراف قلعه ساخت گفتنی است سنندج به لحاظ موقعیت جغرافیائی و فعالیت‌های شهرسازی عصر صفوی و قاجار، از بافت شهری سنتی باارزشی برخوردار است که بناهای مسکونی و عام‌المنفعه متعددی مانند حمام، مساجد، بازار و تکیه در آن باقی‌مانده است.